Nah, qua blog schrijven ben ik net zo ontrouw als vroeger in het schrijven van mijn dagboek. Maar och, ik heb niemand met regelmaat een nieuw verhaal beloofd dus ik ben vooral ontrouw aan de uitvoering van mijn eigen plan. En dat is nou eenmaal het verhaal van mijn leven dus ik lig er lekker niet wakker van.
Plannen maken kan ik als de beste, er is vast niemand die beter is in het bedenken overdenken herbedenken van plannen. Alles wat er moet gebeuren giet ik in een strak plan. Het liefst noem ik dat een PVA (plan van aanpak) en dan koppelen aan de gebeurtenis. Mijn computer stond vol met oude PVA's. PVA verjaardag, PVA weekendje weg, PVA huishouden, PVA vakantie, PVA administratie enz enz enz. Gister heb ze allemaal weggemikt. Eerst even doorgenomen en als ik dan kijk hoe geweldig mooi en strak en SMART deze plannen waren ben ik echt een beetje trots. Maar als ik denk aan de uitvoering, hoe die als altijd jammerlijk mislukt om wat voor reden dan ook dan vraag ik me in alle ernst af waarom ik toch altijd van die plannen maak. Het loopt nooit volgens plan, er staat altijd teveel op het plan en ik hou nooit rekening met onverwachte gebeurtenissen of "geen-zin" momenten.
Waar ik niet goed in ben is, leren uit het verleden :-) Dus voor de komende kertsdagen ligt er al weer een strak PVA Kerst klaar. Wat we gaan eten, met wie en wanneer, wat moet er nog in huis gebeuren, wat moet er aan boodschappen komen, wie gaat dat wanneer halen enz enz. En daar tussendoor staan dan de klussen die moeten gebeuren (althans die ik graag gebeurd zou zien......). Zolder en schuur opruimen staat er ook op. Ik wil mijn huis aan kant met kerst. Lief vraagt zich af of de gasten op zolder moeten eten.
Dus zolder opruimen streep ik door en zet ik er later toch weer bij want stel je voor dat ik ergens tijd over heb in mijn strakke PVA dan kan ik best nog even snel.........die zolder.
Maar goed, het PVA ligt klaar en volgens mijn PVA ga ik nu douchen en mezelf mooi maken want we gaan eten met vrienden.
zaterdag 11 december 2010
woensdag 17 november 2010
Wat is dat toch met Terschelling
Ik ben dol op Terschelling. Heb continu een stil verlangen naar het eiland, continu een gevoel van zoete heimwee. Minstens één keer per jaar ga ik erheen maar als het even kan vaker. Het is nooit teveel nooit te vaak en zeker nooit saai of gewoon. Het is altijd goed, altijd bijzonder altijd fijn.
Afgelopen weekend spraken we een stel die voor de 2e keer (eerste keer was 10 jaar geleden) op Terschelling waren en ze vroegen ons om uit te leggen wat dat gevoel dan was, wat ons zo trok, wat ons zo raakte.
Het valt niet goed onder woorden te brengen, zelfs niet voor iemand die zo van woorden houdt :-)
Maar ineens viel mijn oog op een gedicht wat aan de muur hing van strandpaviljoen De Walvis.
Afgelopen weekend spraken we een stel die voor de 2e keer (eerste keer was 10 jaar geleden) op Terschelling waren en ze vroegen ons om uit te leggen wat dat gevoel dan was, wat ons zo trok, wat ons zo raakte.
Het valt niet goed onder woorden te brengen, zelfs niet voor iemand die zo van woorden houdt :-)
Maar ineens viel mijn oog op een gedicht wat aan de muur hing van strandpaviljoen De Walvis.
Al lopend over het wad
verander ik langzaam in mijn omgeving
ziltig ruikt de lucht, zout proeft mijn huid
zand kriebelt zich een weg naar overal
mijn gedachten worden weggevoerd door de wind
zodat ik zweef tussen hemel en aarde
de rest is stilte en tevredenheid
Dat is het dus, dat is voor Terschelling voor mij. Stilte en tevredenheid, zweven tussen hemel en aarde. Het is gewoon altijd goed, er is ruimte, er is rust, er is leven, er is stilte. Je kunt er tussen de mensen zijn maar ook volledig alleen. Uren wandelen zonder een mens tegen te komen maar je ook lekker wentelen in de drukte van een gezellige kroeg. Het is gewoon wat het is, het is Terschelling.
woensdag 3 november 2010
In lievelingspyjama naar schoolontbijt
Vandaag in de krant las ik de kop "In lievelingspyama naar schoonontbijt". Foto erbij van groep 3 kinders die in spiderman of prinsespyamaatje gezellig aan het ontbijt zaten.
Voor een niet-ochtend mens die met de grootst mogelijke moeite een ontbijtje neemt lijkt dit geen feest. Maar misschien is het idee voor op het werk (NOT). Stel je nou toch voor, dat we morgen allemaal om 8 uur in onze lievelingspyama op het werk aankomen. Mijn hemel, kan ik mijn collega's dan daarna nog wel met normale ogen bekijken? Leer je je collega's dan beter kennen? Geven ze zich dan bloot? Zijn ze dan meer zichzelf?
Wat zouden ze dragen 's nachts? En wat kies je als lievelingspyama als je zonder pyama slaapt, kom je dan in je lievelingslip. Hebben mensen een lievelingsslip? Heb ik een lievelingspyama? Geloof het wel. Een hele oude, vale, met bleekvlekken van de tandpasta en gaatjes van slijtage. Geen pyama waarmee je aan een ontbijt verschijnt, zelfs niet aan het ontbijt met lief. Dus ga je naar het ontbijt in je meest mooie/nette/hippe/ minst onthullende pyama...........en zijn we weer terug bij af en zijn we niet onszelf. Zelfs niet in pyama.
Voor een niet-ochtend mens die met de grootst mogelijke moeite een ontbijtje neemt lijkt dit geen feest. Maar misschien is het idee voor op het werk (NOT). Stel je nou toch voor, dat we morgen allemaal om 8 uur in onze lievelingspyama op het werk aankomen. Mijn hemel, kan ik mijn collega's dan daarna nog wel met normale ogen bekijken? Leer je je collega's dan beter kennen? Geven ze zich dan bloot? Zijn ze dan meer zichzelf?
Wat zouden ze dragen 's nachts? En wat kies je als lievelingspyama als je zonder pyama slaapt, kom je dan in je lievelingslip. Hebben mensen een lievelingsslip? Heb ik een lievelingspyama? Geloof het wel. Een hele oude, vale, met bleekvlekken van de tandpasta en gaatjes van slijtage. Geen pyama waarmee je aan een ontbijt verschijnt, zelfs niet aan het ontbijt met lief. Dus ga je naar het ontbijt in je meest mooie/nette/hippe/ minst onthullende pyama...........en zijn we weer terug bij af en zijn we niet onszelf. Zelfs niet in pyama.
dinsdag 2 november 2010
Woorden die alles zeggen
Vandaag noemde iemand in een bericht het woord "heilzaam". Het ging over grapjes maken in tijden van verdriet. Heilzaam is dan het juist gekozen woord. Het was "zijn" woord, hij gebruikt het graag.
Mijn woorden voor vorige week zijn "vredig", "dankbaar" en "liefdevol". Dat zegt zoveel over vorige week, misschien wel meer dan uren vertellen of hele pagina's volschrijven.
Vandaag veel nagedacht over woorden van de dag, het moment, de week, de periode. Woorden die alles al zeggen. Vooral tegen mensen die je kennen of die weten wat je doormaakt.
Volgende week ga ik samen met Frank naar Terschelling. De woorden die ik dan wil hebben zijn rust, ruimte, kou, wind, uitwaaien. Wat moet je meer vertellen over 5 dagen waddeneiland??
Ik heb nu mijn woorden voor 2010 al klaarliggen. Spannend, verdrietig, vermoeiend, leerzaam, ontwikkeling. In 5 woorden een heel jaar samenvatten, handig toch? Scheelt veel tijd en tikwerk. Gewoon even voelen en zoeken naar de juiste woorden.
Voor 2011 wens ik rust, regelmaat, ontwikkeling, vakanties, gezondheid en geluk. Hop nog geen 45 seconden werk en klaar ben ik weer.
Woorden zijn gaaf, woorden zijn mooi. Ik hou van woorden.
Mijn woorden voor vorige week zijn "vredig", "dankbaar" en "liefdevol". Dat zegt zoveel over vorige week, misschien wel meer dan uren vertellen of hele pagina's volschrijven.
Vandaag veel nagedacht over woorden van de dag, het moment, de week, de periode. Woorden die alles al zeggen. Vooral tegen mensen die je kennen of die weten wat je doormaakt.
Volgende week ga ik samen met Frank naar Terschelling. De woorden die ik dan wil hebben zijn rust, ruimte, kou, wind, uitwaaien. Wat moet je meer vertellen over 5 dagen waddeneiland??
Ik heb nu mijn woorden voor 2010 al klaarliggen. Spannend, verdrietig, vermoeiend, leerzaam, ontwikkeling. In 5 woorden een heel jaar samenvatten, handig toch? Scheelt veel tijd en tikwerk. Gewoon even voelen en zoeken naar de juiste woorden.
Voor 2011 wens ik rust, regelmaat, ontwikkeling, vakanties, gezondheid en geluk. Hop nog geen 45 seconden werk en klaar ben ik weer.
Woorden zijn gaaf, woorden zijn mooi. Ik hou van woorden.
maandag 1 november 2010
Gast aan tafel
Vandaag nog steeds wat zoekende naar de draad, de losse eindjes, de rust en regelmaat en beetje bij beetje kom ik weer tot leven.
OK, ik reed richting Prinsenbeek terwijl de Podotherapeut in mijn eigen wijk zit, ik ben 3 keer de AH gepasseerd voordat ik besefte dat ik toch echt boodschappen moest doen maar het kwam allemaal goed!
Na alle lif-laf eten, veel brood, soep en chinees van vorige week was ik toe aan "echt" eten. Spruiten, aardappels, gehaktbal.
Dus ik scharrel alles bij elkaar en leg alles op de band bij de kassa. Achter mij een echtpaar van zekere leeftijd waarvan de vrouw allerlei niet hollandse zaken op de band begon te leggen. Haar man keek van zijn boodschappen naar de mijne en weer terug.....keek mij heel lief aan en zei "ik denk dat ik vanavond maar bij u kom eten". Vrouwlief vond het niet heel erg grappig maar ik lag in een deuk. "Als u voor mij de aardappelen wilt schillen bent u van harte welkom".
We hebben even gewacht met eten maar hij is niet op komen dagen...........die arme schat zit aan de mexicaanse roti met italiaans stoofvlees of zo.
OK, ik reed richting Prinsenbeek terwijl de Podotherapeut in mijn eigen wijk zit, ik ben 3 keer de AH gepasseerd voordat ik besefte dat ik toch echt boodschappen moest doen maar het kwam allemaal goed!
Na alle lif-laf eten, veel brood, soep en chinees van vorige week was ik toe aan "echt" eten. Spruiten, aardappels, gehaktbal.
Dus ik scharrel alles bij elkaar en leg alles op de band bij de kassa. Achter mij een echtpaar van zekere leeftijd waarvan de vrouw allerlei niet hollandse zaken op de band begon te leggen. Haar man keek van zijn boodschappen naar de mijne en weer terug.....keek mij heel lief aan en zei "ik denk dat ik vanavond maar bij u kom eten". Vrouwlief vond het niet heel erg grappig maar ik lag in een deuk. "Als u voor mij de aardappelen wilt schillen bent u van harte welkom".
We hebben even gewacht met eten maar hij is niet op komen dagen...........die arme schat zit aan de mexicaanse roti met italiaans stoofvlees of zo.
zondag 31 oktober 2010
The day after......
Vandaag was "The day after". Dat klinkt als een katerige dag en dat was het dus ook. De dag na de crematie van mijn schoonvader, de dag dat we na een week logeren (bij schoonmoeder) weer naar huis gingen, de dag waar ik eigenlijk meer van had verwacht dan ie uiteindelijk bracht.
Het overlijden van een schoonvader, het samen regelen van een uitvaart, het regelen van allerhande bijkomende dingen en het omgaan met je eigen verdriet maar vooral dat van anderen gaat je niet in de koude kleren zitten. Dat besef je pas als je er midden in zit. En meer nog als het allemaal voorbij is. "The day after"
Moe ben ik, niet lichamelijk moe maar moe in mijn binnenkant. Moe in mijn hoofd, mijn hart, mijn buik overal moe. Verdrietig ook. Rustig verdrietig, zoet verdrietig maar soms ook paniek-verdrietig. Dankbaar en vredig ben ik ook, het was goed zoals het ging, het was tijd, het was mooi. Maar dat troost allemaal maar eventjes want Pa is weg en komt nooit meer terug. En dat is paniek-pijn-verdriet.
Vandaag dus naar weer naar huis, waar de draden liggen die we zo graag willen oppakken. Als we eenmaal thuis zijn kunnen we weer langzaam maar zeker over tot de orde van de dag. De waan van de wereld. Nou.................NIET dus! Het is en blijft The day After.
Kan de draden niet vinden, kan mijn ei niet kwijt weet niet hoe ik de orde van de dag weer tot mijn eigen (wan)orde kan maken.
Maar het gaat goed komen, iedereen zegt dat en iedereen zal het toch wel weten he. Want iedereen weet altijd alles en iedereen heeft altijd het juiste woord en iedereen heeft het al eens meegemaakt.
Nou, Iedereen kan wat mij betreft nog even wachten. Ik voel me nu niet OK, ik voel alsof ik onder een trekker heb gelegen. Het is The day after! En ik mis mijn schoonpapa!
Het overlijden van een schoonvader, het samen regelen van een uitvaart, het regelen van allerhande bijkomende dingen en het omgaan met je eigen verdriet maar vooral dat van anderen gaat je niet in de koude kleren zitten. Dat besef je pas als je er midden in zit. En meer nog als het allemaal voorbij is. "The day after"
Moe ben ik, niet lichamelijk moe maar moe in mijn binnenkant. Moe in mijn hoofd, mijn hart, mijn buik overal moe. Verdrietig ook. Rustig verdrietig, zoet verdrietig maar soms ook paniek-verdrietig. Dankbaar en vredig ben ik ook, het was goed zoals het ging, het was tijd, het was mooi. Maar dat troost allemaal maar eventjes want Pa is weg en komt nooit meer terug. En dat is paniek-pijn-verdriet.
Vandaag dus naar weer naar huis, waar de draden liggen die we zo graag willen oppakken. Als we eenmaal thuis zijn kunnen we weer langzaam maar zeker over tot de orde van de dag. De waan van de wereld. Nou.................NIET dus! Het is en blijft The day After.
Kan de draden niet vinden, kan mijn ei niet kwijt weet niet hoe ik de orde van de dag weer tot mijn eigen (wan)orde kan maken.
Maar het gaat goed komen, iedereen zegt dat en iedereen zal het toch wel weten he. Want iedereen weet altijd alles en iedereen heeft altijd het juiste woord en iedereen heeft het al eens meegemaakt.
Nou, Iedereen kan wat mij betreft nog even wachten. Ik voel me nu niet OK, ik voel alsof ik onder een trekker heb gelegen. Het is The day after! En ik mis mijn schoonpapa!
Abonneren op:
Posts (Atom)