Ben wel druk bezig met mijn andere blog (de afval blog) maar dat wil niet zeggen dat er geen dagelijkse denkseltjes meer zijn. Het denken staat tenslotte nooit stil!
Als ik veel calorieën zou verbranden met denken was ik al superdun!
Vandaag denk ik aan stemmen, geen probleem, keuze is al gemaakt. Vandaag denk ik aan de kapper, heeeeeeerlijk, ik wil daar elke week wel heen en vandaag denk ik de korte lontjes van de medemens.
Dat de lontjes kort zijn is al een poosje duidelijk maar dat mensen zo snel ontploffen en lelijk doen is best wel een nieuwe ontwikkeling waar ik merkbaar veel moeite mee heb.
Afgelopen week op mijn werk twee keer behoorlijk lelijk uitgescholden, niet door collega's maar door klanten die niet het antwoord kregen wat ze wilde horen maar die ik wel naar eer en geweten wilde helpen.
Het tweede scheldwoord wat ik kreeg was voor mij echt even een druppel.....ik zat met tranen in mijn ogen achter mijn bureau. Je doet je best en dan krijg je iets naar je hoofd (nare ziekte in combinatie met het oudste beroep van Nederland) en daarna is de klant weg..........opgehangen.
Klant is boos en ik ben van slag! Dat laatste is iets wat ik eigenlijk niet meer wil. Ik wil er geen last van hebben het eerste wil ik ook niet maar dat kan ik niet altijd voorkomen. Van mogen ze boos zijn hoor, terecht of onterecht boosheid is een emotie waar iedereen recht op heeft. Maar waarom is het zo moeilijk om dan toch beleefd te blijven? Waarom moet het zo persoonlijk worden door te schelden en te razen? Ik begrijp dat niet, wil dat ook niet begrijpen...........ben ik dan zo naïef?
Anderen (die er beter mee om kunnen gaan) zeggen, laat het van je afglijden, het is tegen het bedrijf en niet tegen jouw persoonlijk, drink maar wat en ga weer door. Het zegt meer over hem dan over jou...........
Maar is dat allemaal wel zo? Moeten we er zo mee omgaan? Moet ik het van me af laten glijden, er niks mee doen. Komt de ontploffende klant gewoon weg met zijn gedrag omdat hij nu eenmaal de klant is?
Waar ligt die grens en wie legt die grens?
Vorige week zijn mijn ouders en nog een stel (van zekere leeftijd) notabene voor de deur van de kerk uitgescholden door een vrouw die vond dat ze "de bejaarden" niet bekwaam waren om de weg op te gaan, het verkeer ophielden, gevaarlijk waren en het niet waard waren om in de kerk te gaan zitten.
Daarna zat te scheldende, tierende mevrouw met een (schijn)heilig hoofd ook gewoon in de kerk......
Het is steeds normaler blijkbaar om te razen en te schelden en daarna gewoon door te gaan met je eigen dingen. Nou, bekijk het allemaal maar ik vind het niet normaal. Wil er niet aan wennen, kan er niet aan wennen en zal het ook nooit van me af kunnen laten glijden.
Ik wil er geen last van hebben maar ik heb het wel!
