Stabilitas

Begin deze week in een (zoveelste) boek over Timemanagement begonnen. Het onderwerp boeit me enorm en ik ben er o zo slecht in!
Tot voor kort was ik altijd best wel trots op mijn kwaliteit van multitasking. Multitasking is handig, bespaart tijd en energie en nog meer van die rare ideeën.

Multitasking is helemaal niet zo handig, het bespaart geen energie maar kost extra energie en door te multitasken creëer ik alleen maar meer chaos in mijn hoofd en om me heen.
Het huidige boek over timemanagement opende mijn ogen al voor de 30e pagina! Dit boek gaat over benedictijns timemanagement en het begint met "Stabilitas".
Van multitasking naar monotasking. Van dingen op de automatische piloot doen naar dingen met aandacht en bewustzijn doen. Verbinden met de taak die je moet uitvoeren.

Klinkt misschien wat vaag en zweverig maar het werkt wel. Beter 1 ding voor de volle 100% met volle aandacht dan 2 dingen met halve aandacht en met half resultaat.

Een klus, opdracht, taak of wat dan ook begint met "Beginnen met aandacht" dan "erbij blijven" en "afronden". Klinkt lekker toch! Dus op het werk de mailbox dicht tot je er tijd voor hebt en thuis is strijken, film kijken en ondertussen je moeder bellen ook niet echt handig (en zeker niet aardig).

Voor mij genoeg stof om even mee bezig te gaan en over na te denken voor ik verder ga lezen. Misschien dat de oude Benedictijnen mij van een stuk chaotisch werken en denken af kunnen helpen. Lijkt me fijn!

Het is bijna hilarisch om te ontdekken dat ik zelfs tijdens het schrijven van dit stukje de mist in ga! Even op zoek naar een plaatje om hierbij te voegen dwaalde ik voor het wist al weer rond op het internet. Zoeken naar een plaatje, zie een ander boeiend plaatje, oh dat lijkt me een leuk boek, is het ook in het Nederlands, waar zou het te koop zijn en hatseflats weer 3 browserpagina's open en weg was Diaantje......weg van de taak waar ze mee bezig was!
Maar goed ik ben weer terug en de boodschap lijkt me helder :) Stabilitas!

die stomme niet helpende "wat als" gedachten.

Over het algemeen gaat het aardig goed de laatste tijd. Weinig gepieker, weinig angstgedachten en ik hobbel gewoon lekker door het leven. Maar soms ineens slaat het toe. Lekker onverwacht, als een dief in de nacht.
Vandaag met de fotoclub van het werk een havenshoot in Rotterdam. Een groep van 24 mensen waarvan ik er 3 persoonlijke kende, de rest waren vreemden voor me.
Halverwege deze week begon het al, de zenuwen, de buikpijn, de twijfels, de neiging tot smoesjes verzinnen. Een hoofd vol met "NIET helpende"  gedachten. Oh ik heb er zo'n hekel aan maar gelukkig herken ik ze wel, maak ik ze met een paar mensen om me heen bespreekbaar en zet ik dapper door.

 Afgelopen nacht slecht geslapen (natuurlijk) en vanochtend met buikpijn in de auto gestapt. Als ik dan de straat uit rij denk ik nog, wat doe ik mezelf aan? Is het dit waard? En als ik dan op plaats van bestemming ben, de groep bij elkaar zie en we op stap gaan zakt het heel langzaam weg en kom ik meer en meer tot het moment waarop ik lekker ontspannen kan genieten en mezelf kan en durf te zijn.

En nu ik terugkijk op de dag van vandaag..........een heerlijke dag, prachtig weer, hele leuke mensen, veel gezien, veel (heel veel) foto's gemaakt....een dag waar (achteraf gezien) geen zorgen voor nodig waren. Als ik dit nu eens kan onthouden voor een volgende keer, zou ik dan, heel misschien.........

Welnee!! Ik ben wie ik ben en met alle trucjes en hulpmiddelen heb ik mijn angsten en gepieker redekijk onder controle maar soms steekt het de kop weer op.
Het is een soort van koortsuitslag ;-) Maanden blijft ie weg en ineens begint er een klein plekje te jeuken en voor je het weet heb je een blaar van hier tot aan de overkant. Het enige wat je dan kunt doen is het ondergaan en de symptomen wat onderdrukken met een zalfje en veel geduld.
Binnenkort weer maar eens een photowalk of workshop doen......komt allemaal weer goed!

Ik ben eenzelfde blogger zoals ik vroeger een dagboekschrijfster was. Soms dagen achter elkaar en dan weer tijden niet. Nou ja, het is wat het is! Denkseltjes zijn er altijd wel maar ze zijn niet altijd opschrijfbaar.

soms moet ik even een reboot

Gister was het weer eens zover. Teveel prikkels de laatste tijd, teveel grote en kleine dingen die gebeuren, teveel dingen die gaan gebeuren en ik die daar ergens in rond dobber en probeer mijn hoofd boven water te houden. Ondertussen geef ik zo veel mogelijk mijn grenzen aan terwijl ik met alle macht probeer om niet te zeuren of te zaniken. Maar het is nu eenmaal zo dat ik van meer dingen "last" heb dan een ander...............kan het niet helpen!

Proberen om uit te leggen hoe ik me voel is soms echt onmogelijk.
Ik voel me alsof ik leef in een grote toverbal....niet wetende wat de volgende kleur zal zijn. Ik voel alsof ik lopende tegen het verkeer op de A2 inga. (5 baans).

Ik kan me voorstellen dat het voor een ander niet altijd te begrijpen is, ik kan me voorstellen dat het voor een ander soms zelfs lastig of irritant is. Maar geloof me....voor mij is het ook niet handig :)

Het enige wat ik kan doen om mezelf te beschermen is om eventjes lekker dicht bij mezelf te blijven, ik visualeer een schild om me heen en probeer mijn wereld te verkleinen tot een niveau van "lekker veilig". Als ik dan weer tot rust ben gekomen, mijn hoofd niet meer voelt als een zweefmolen in volle gang kom ik wel weer uit mijn schilletje en bemoei me weer met de wereld om me heen.

Als ik in mijn schilletje zit vraag dan niet of ik boos of humeurig ben, vraag me niet wat er aan de hand is, vraag me niet wat er mis is. Er is niets aan de hand.......ik moet gewoon even een soort van reboot.
Oud vuil verwijderen, tijdelijke bestanden opschonen, foutjes in het register herstellen en als het even kan een flink stuk geschiedenis wissen. Ik kom altijd weer terug......!

keuzes maken en groter groeien..............

Het was warm vannacht! Warm op de slaapkamer en dan bemoeilijkt het slapen. Als je dan ook nog een boel dingen hebt om over na te denken valt het helemaal niet mee.
Dus hier zit ik dan, vers uit bed met een hoofd (en kapsel) alsof ik onder het bed heb gelegen in plaats van erin!
Maar och, ze zon schijnt, zijn nog heerlijk vrij vandaag en stappen straks op de fiets om eens even flink wat kilometers weg te trappen! Kunnen meteen alle muizenissen mijn hoofd uitwaaien!
Zoveel zorgen dan? Nee hoor, niet echt grote zorgen (gelukkig) maar gewoon wat getob. Meneer Zalm (mijn grote baas) had vlak voor de Pasen een mail naar al het personeel gestuurd waar niemand echt vrolijk van werd. Daarna de krantenberichten met de mededeling dat er toch weer veel (heel veel) mensen uitmoeten. En dat met alle ontwikkelingen die er op onze site aan de gang zijn, alles wat wel of juist niet aan het gebeuren is maakt me dat niet zo heel zeker van de toekomst. En ik weet heus wel dat er weinig zekerheden bestaan maar elke keer die spanning of ik wel of niet mag blijven begint me toch wel op de zenuwen te werken!
En er zijn vacatures op een andere afdeling en dan begint het ;-) Ga ik wel of niet solliciteren, wat zijn de plussen, wat zijn de minnen, wat is het "risico", hoeveel zekerheden heb ik daar, wat is daar de toekomst enz enz enz. En op 80% van mijn vragen weet niemand het antwoord......lekker dan !

Vandaag is het ook precies een half jaar geleden dat mijn schoonvader is overleden. Terugkijkend is dat halfjaar onwijs snel gegaan want het voelt als de dag van gister dat we hem langzaam weg zagen glijden in de eeuwige rust. Mooi maar verdrietig. Het intense afscheid voor zijn dood, de periode tot aan de uitvaart en de uitvaart zelf was een periode van twee weken......twee weken die zo intens waren en zoveel indruk hebben gemaakt dat we sindsdien nog steeds niet onszelf zijn (of juist wel). Er is zoveel veranderd!! Veranderd in de onderlinge verhoudingen met (schoon)moeder en (schoon)zus, veranderd in onszelf, in onze gedachten, onbevangenheid. Iedereen denkt toch dat zijn ouders het eeuwige leven hebben en als er dan ééntje wegvalt besef je pas dat ook de anderen niet eeuwig zullen blijven. En ik geniet van ze zoveel ik kan hoor, ik ben niet continu bang dat ik ze kwijt zal raken maar ergens in mijn achterhoofd en in mijn hartje zit toch wel meer angst dan een half jaar geleden. En dat hoort allemaal bij groter groeien, ouder worden. Niet tegen te houden, gewoon accepteren maar voor een denkertje als ikkie genoeg voer om een nachtje te woelen en te draaien!

Maar nu genoeg lopen tobben! Keuzes maken, knopen doorhakken en vooral genieten van het mooie weer!! Dit is NU dit is vandaag en vandaag is een mooie dag!

korte lontjes......

Ben wel druk bezig met mijn andere blog (de afval blog) maar dat wil niet zeggen dat er geen dagelijkse denkseltjes meer zijn. Het denken staat tenslotte nooit stil!
Als ik veel calorieën zou verbranden met denken was ik al superdun!

Vandaag denk ik aan stemmen, geen probleem, keuze is al gemaakt. Vandaag denk ik aan de kapper, heeeeeeerlijk, ik wil daar elke week wel heen en vandaag denk ik de korte lontjes van de medemens.

Dat de lontjes kort zijn is al een poosje duidelijk maar dat mensen zo snel ontploffen en lelijk doen is best wel een nieuwe ontwikkeling waar ik merkbaar veel moeite mee heb.
Afgelopen week op mijn werk twee keer behoorlijk lelijk uitgescholden, niet door collega's maar door klanten die niet het antwoord kregen wat ze wilde horen maar die ik wel naar eer en geweten wilde helpen.
Het tweede scheldwoord wat ik kreeg was voor mij echt even een druppel.....ik zat met tranen in mijn ogen achter mijn bureau. Je doet je best en dan krijg je iets naar je hoofd (nare ziekte in combinatie met het oudste beroep van Nederland) en daarna is de klant weg..........opgehangen.

Klant is boos en ik ben van slag! Dat laatste is iets wat ik eigenlijk niet meer wil. Ik wil er geen last van hebben het eerste wil ik ook niet maar dat kan ik niet altijd voorkomen. Van mogen ze boos zijn hoor, terecht of onterecht boosheid is een emotie waar iedereen recht op heeft. Maar waarom is het zo moeilijk om dan toch beleefd te blijven? Waarom moet het zo persoonlijk worden door te schelden en te razen? Ik begrijp dat niet, wil dat ook niet begrijpen...........ben ik dan zo naïef?

Anderen (die er beter mee om kunnen gaan) zeggen, laat het van je afglijden, het is tegen het bedrijf en niet tegen jouw persoonlijk, drink maar wat en ga weer door. Het zegt meer over hem dan over jou...........

Maar is dat allemaal wel zo? Moeten we er zo mee omgaan? Moet ik het van me af laten glijden, er niks mee doen. Komt de ontploffende klant gewoon weg met zijn gedrag omdat hij nu eenmaal de klant is?
Waar ligt die grens en wie legt die grens?

Vorige week zijn mijn ouders en nog een stel (van zekere leeftijd) notabene voor de deur van de kerk uitgescholden door een vrouw die vond dat ze "de bejaarden" niet bekwaam waren om de weg op te gaan, het verkeer ophielden, gevaarlijk waren en het niet waard waren om in de kerk te gaan zitten.
Daarna zat te scheldende, tierende mevrouw met een (schijn)heilig hoofd ook gewoon in de kerk......

Het is steeds normaler blijkbaar om te razen en te schelden en daarna gewoon door te gaan met je eigen dingen. Nou, bekijk het allemaal maar ik vind het niet normaal. Wil er niet aan wennen, kan er niet aan wennen en zal het ook nooit van me af kunnen laten glijden.
Ik wil er geen last van hebben maar ik heb het wel!

nooit zonder denkseltjes

Een paar dagen geleden werd ik er door iemand op gewezen dat ik al een poosje niets geschreven had hier. Ik gaf aan wat inspiratieloos te zijn. Oh ja? Geen dagelijkse denkseltjes meer?

Hmm. natuurlijk wel! Dat heufd van mij zit vol met denkseltjes, denkseltjes die alle kanten uit gaan momenteel. Best een pittige periode op het werk met veel studiemomenten, veel nieuwe dingen. Geweldig leuk allemaal maar het kost wel energie voordat het ook energie gaat opleveren. Daarna het na-wee gevoel van de feestdagen zo kort op het overlijden van mijn schoonvader. De wereld draait door, alles gaat weer zijn gewone goddelijke gang maar ik wil zo graag soms nog even stoppen en stilstaan bij alles wat er gebeurd is. Maar als ik stil ga staan ben ik weer bang dat ik achterop raak en probeer dan maar eens (met die korte pootjes van mij) de boel weer bij te benen.

En tussen al die dingen door gebeuren en veel leuke dingen. Mijn grote zus werd 50. En dat gaf toch wel iets bijzonders. Ik heb maar één zus en dat is dan ook nog eens een hele lieve fijne zus. Zo eentje die er gewoon altijd is.  En al nadenkende (want dat kan ik als geen ander) kwam ik dan toch tot de conclusie dat als de band met je zus goed is, een zus het dichtst bij de onvoorwaardelijke liefde komt die je ook van je moeder krijgt.

En dan gaan de denkseltjes weer terug en weer verder. De vakanties zijn weer geboekt, voor het eerst sinds 2008 weer naar Frankrijk. Erg leuk, heel veel zin in. Maar het is ook wel weer spannend. De vorige vakantie naar Frankrijk eindigde binnen 24 uur omdat mijn denkhoofd in paniek raakte en verkeerde (niet helpende) gedachten aan het rondpompen was. Paniek aanval veroorzaakt door een angst en piekerstoornis. Ah...dat verklaart een boel, doe maar een pilletje!! Nou nee dus, boel therapie, veel praten, beetje pilletje en verder proberen om er mee om te gaan. En over het algemeen gaat dat goed.......over het grote geheel. Maar soms, heel soms dan komt er een spookje in mijn denkheufd om weer eens wat niet-helpende gedachten te plaatsen, om mij eens even te testen en te triggeren. En dan moet ik verdomd goed opletten om niet in oude gewoontes te vervallen.

Maar nu gaat dit denkhoofd een weekend-tas inpakken! Morgen met lief een dagje naar Deventer, overnachting in Beekbergen en dan zondag een heerlijke dag naar de Hoge Veluwe.
Ik ga er gewoon vanuit dat het mooi droog weer zal zijn en zo niet.....dat bedenkt het hoofd dan wel ter plekke!

een tijdje niks- tijd wil ik wel

Het oude jaar is weer voorbij, direct gevolgd door een nieuw jaar. En daar zit nu voor mij even de "last". Aan het einde van een jaar is iedereen zo druk met alles regelen voor het kerstfeest en de jaarwisseling. Druk met boodschappen doen, druk met huizen versieren en schoonmaken, druk met jaarafsluitingen op het werk. Druk met veel dus. Daardoor kom ik er niet aan toe om mijn eigen jaar af te sluiten, om voor mezelf even de dingen van het afgelopen jaar op een rijtje te zetten en mezelf eens rustig voor te bereiden op een nieuw jaar.
Wat ging er goed, wat ging er minder goed. Wat wil ik zo houden, wat wil ik anders. Wat ga ik houden, wat ga ik wegdoen en zo heb ik nog veel meer vragen. Ik wil dan ook rustig nadenken over het nieuwe te beginnen jaar, wat gaat het me brengen, wat wil ik gaan doen, wat wil bereiken en weer zo veel meer vragen.

Maar voor die gedachten is geen tijd, want de boel moet orde, het diner moet worden klaargemaakt, de boom moet in huis, de lichtjes all over the place, nieuwe kleren, kadootjes, winkelen, boodschappen, werken, griepje tussendoor.

En dan ineens is het 00:00 uur. We heffen ons glas, wensen elkaar zo veel moois, we zoenen, we huilen, we lachen, we kloppen elkaar op de schouders we knuffelen dat het een lieve lust is en 2010 is voorbij en 2011 is begonnen.

Ik zou zo graag een weekje NIETS willen. Tussen 31 december en 1 januari een weekje datumloos door het leven. Iedereen even wat tijd om terug te keren naar zichzelf en de basis en dan fris en vol zin beginnen aan het nieuwe jaar.
Het is 2 januari en ik ben nog niet helemaal klaar met gebeurtenissen uit 2010 en er gebeuren al weer 2011 dingen. Ik zal dus de eerste 2 weken van het nieuwe jaar maar gaan gebruiken als mijn eigen niks-tijd. Gewoon mijn werk doen, mijn dagelijkse dingen maar tussendoor op momenten van stilte en rust voor mezelf toch eens even de balans opmaken.

Gelukkig nieuwjaar!!