Wat is dat toch met Terschelling

Ik ben dol op Terschelling. Heb continu een stil verlangen naar het eiland, continu een gevoel van zoete heimwee. Minstens één keer per jaar ga ik erheen maar als het even kan vaker. Het is nooit teveel nooit te vaak en zeker nooit saai of gewoon. Het is altijd goed, altijd bijzonder altijd fijn.
Afgelopen weekend spraken we een stel die voor de 2e keer (eerste keer was 10 jaar geleden) op Terschelling waren en ze vroegen ons om uit te leggen wat dat gevoel dan was, wat ons zo trok, wat ons zo raakte.

Het valt niet goed onder woorden te brengen, zelfs niet voor iemand die zo van woorden houdt :-)
Maar ineens viel mijn oog op een gedicht wat aan de muur hing van strandpaviljoen De Walvis.

Al lopend over het wad

verander ik langzaam in mijn omgeving

ziltig ruikt de lucht, zout proeft mijn huid

zand kriebelt zich een weg naar overal

mijn gedachten worden weggevoerd door de wind

zodat ik zweef tussen hemel en aarde

de rest is stilte en tevredenheid

Dat is het dus, dat is voor Terschelling voor mij.   Stilte en tevredenheid, zweven tussen hemel en aarde. Het is gewoon altijd goed, er is ruimte, er is rust, er is leven, er is stilte. Je kunt er tussen de mensen zijn maar ook volledig alleen. Uren wandelen zonder een mens tegen te komen maar je ook lekker wentelen in de drukte van een gezellige kroeg. Het is gewoon wat het is, het is Terschelling.

In lievelingspyjama naar schoolontbijt

Vandaag in de krant las ik de kop "In lievelingspyama naar schoonontbijt". Foto erbij van groep 3 kinders die in spiderman of prinsespyamaatje gezellig aan het ontbijt zaten.
Voor een niet-ochtend mens die met de grootst mogelijke moeite een ontbijtje neemt lijkt dit geen feest. Maar misschien is het idee voor op het werk (NOT). Stel je nou toch voor, dat we morgen allemaal om 8 uur in onze lievelingspyama op het werk aankomen. Mijn hemel, kan ik mijn collega's dan daarna nog wel met normale ogen bekijken? Leer je je collega's dan beter kennen? Geven ze zich dan bloot? Zijn ze dan meer zichzelf?
Wat zouden ze dragen 's nachts? En wat kies je als lievelingspyama als je zonder pyama slaapt, kom je dan in je lievelingslip. Hebben mensen een lievelingsslip? Heb ik een lievelingspyama? Geloof het wel. Een hele oude, vale, met bleekvlekken van de tandpasta en gaatjes van slijtage. Geen pyama waarmee je aan een ontbijt verschijnt, zelfs niet aan het ontbijt met lief. Dus ga je naar het ontbijt in je meest mooie/nette/hippe/ minst onthullende pyama...........en zijn we weer terug bij af en zijn we niet onszelf. Zelfs niet in pyama.

Woorden die alles zeggen

Vandaag noemde iemand in een bericht het woord "heilzaam". Het ging over grapjes maken in tijden van verdriet. Heilzaam is dan het juist gekozen woord. Het was "zijn" woord, hij gebruikt het graag.
Mijn woorden voor vorige week zijn "vredig", "dankbaar" en "liefdevol". Dat zegt zoveel over vorige week, misschien wel meer dan uren vertellen of hele pagina's volschrijven.

Vandaag veel nagedacht over woorden van de dag, het moment, de week, de periode. Woorden die alles al zeggen. Vooral tegen mensen die je kennen of die weten wat je doormaakt.
Volgende week ga ik samen met Frank naar Terschelling. De woorden die ik dan wil hebben zijn rust, ruimte, kou, wind, uitwaaien. Wat moet je meer vertellen over 5 dagen waddeneiland??

Ik heb nu mijn woorden voor 2010 al klaarliggen. Spannend, verdrietig, vermoeiend, leerzaam, ontwikkeling. In 5 woorden een heel jaar samenvatten, handig toch? Scheelt veel tijd en tikwerk. Gewoon even voelen en zoeken naar de juiste woorden.
Voor 2011 wens ik rust, regelmaat, ontwikkeling, vakanties, gezondheid en geluk. Hop nog geen 45 seconden werk en klaar ben ik weer.

Woorden zijn gaaf, woorden zijn mooi. Ik hou van woorden.

Gast aan tafel

Vandaag nog steeds wat zoekende naar de draad, de losse eindjes, de rust en regelmaat en beetje bij beetje kom ik weer tot leven.
OK, ik reed richting Prinsenbeek terwijl de Podotherapeut in mijn eigen wijk zit, ik ben 3 keer de AH gepasseerd voordat ik besefte dat ik toch echt boodschappen moest doen maar het kwam allemaal goed!
Na alle lif-laf eten, veel brood, soep en chinees van vorige week was ik toe aan "echt" eten. Spruiten, aardappels, gehaktbal.
Dus ik scharrel alles bij elkaar en leg alles op de band bij de kassa. Achter mij een echtpaar van zekere leeftijd waarvan de vrouw allerlei niet hollandse zaken op de band begon te leggen. Haar man keek van zijn boodschappen naar de mijne en weer terug.....keek mij heel lief aan en zei "ik denk dat ik vanavond maar bij u kom eten". Vrouwlief vond het niet heel erg grappig maar ik lag in een deuk. "Als u voor mij de aardappelen wilt schillen bent u van harte welkom".
We hebben even gewacht met eten maar hij is niet op komen dagen...........die arme schat zit aan de mexicaanse roti met italiaans stoofvlees of zo.