Stabilitas

Begin deze week in een (zoveelste) boek over Timemanagement begonnen. Het onderwerp boeit me enorm en ik ben er o zo slecht in!
Tot voor kort was ik altijd best wel trots op mijn kwaliteit van multitasking. Multitasking is handig, bespaart tijd en energie en nog meer van die rare ideeën.

Multitasking is helemaal niet zo handig, het bespaart geen energie maar kost extra energie en door te multitasken creëer ik alleen maar meer chaos in mijn hoofd en om me heen.
Het huidige boek over timemanagement opende mijn ogen al voor de 30e pagina! Dit boek gaat over benedictijns timemanagement en het begint met "Stabilitas".
Van multitasking naar monotasking. Van dingen op de automatische piloot doen naar dingen met aandacht en bewustzijn doen. Verbinden met de taak die je moet uitvoeren.

Klinkt misschien wat vaag en zweverig maar het werkt wel. Beter 1 ding voor de volle 100% met volle aandacht dan 2 dingen met halve aandacht en met half resultaat.

Een klus, opdracht, taak of wat dan ook begint met "Beginnen met aandacht" dan "erbij blijven" en "afronden". Klinkt lekker toch! Dus op het werk de mailbox dicht tot je er tijd voor hebt en thuis is strijken, film kijken en ondertussen je moeder bellen ook niet echt handig (en zeker niet aardig).

Voor mij genoeg stof om even mee bezig te gaan en over na te denken voor ik verder ga lezen. Misschien dat de oude Benedictijnen mij van een stuk chaotisch werken en denken af kunnen helpen. Lijkt me fijn!

Het is bijna hilarisch om te ontdekken dat ik zelfs tijdens het schrijven van dit stukje de mist in ga! Even op zoek naar een plaatje om hierbij te voegen dwaalde ik voor het wist al weer rond op het internet. Zoeken naar een plaatje, zie een ander boeiend plaatje, oh dat lijkt me een leuk boek, is het ook in het Nederlands, waar zou het te koop zijn en hatseflats weer 3 browserpagina's open en weg was Diaantje......weg van de taak waar ze mee bezig was!
Maar goed ik ben weer terug en de boodschap lijkt me helder :) Stabilitas!

die stomme niet helpende "wat als" gedachten.

Over het algemeen gaat het aardig goed de laatste tijd. Weinig gepieker, weinig angstgedachten en ik hobbel gewoon lekker door het leven. Maar soms ineens slaat het toe. Lekker onverwacht, als een dief in de nacht.
Vandaag met de fotoclub van het werk een havenshoot in Rotterdam. Een groep van 24 mensen waarvan ik er 3 persoonlijke kende, de rest waren vreemden voor me.
Halverwege deze week begon het al, de zenuwen, de buikpijn, de twijfels, de neiging tot smoesjes verzinnen. Een hoofd vol met "NIET helpende"  gedachten. Oh ik heb er zo'n hekel aan maar gelukkig herken ik ze wel, maak ik ze met een paar mensen om me heen bespreekbaar en zet ik dapper door.

 Afgelopen nacht slecht geslapen (natuurlijk) en vanochtend met buikpijn in de auto gestapt. Als ik dan de straat uit rij denk ik nog, wat doe ik mezelf aan? Is het dit waard? En als ik dan op plaats van bestemming ben, de groep bij elkaar zie en we op stap gaan zakt het heel langzaam weg en kom ik meer en meer tot het moment waarop ik lekker ontspannen kan genieten en mezelf kan en durf te zijn.

En nu ik terugkijk op de dag van vandaag..........een heerlijke dag, prachtig weer, hele leuke mensen, veel gezien, veel (heel veel) foto's gemaakt....een dag waar (achteraf gezien) geen zorgen voor nodig waren. Als ik dit nu eens kan onthouden voor een volgende keer, zou ik dan, heel misschien.........

Welnee!! Ik ben wie ik ben en met alle trucjes en hulpmiddelen heb ik mijn angsten en gepieker redekijk onder controle maar soms steekt het de kop weer op.
Het is een soort van koortsuitslag ;-) Maanden blijft ie weg en ineens begint er een klein plekje te jeuken en voor je het weet heb je een blaar van hier tot aan de overkant. Het enige wat je dan kunt doen is het ondergaan en de symptomen wat onderdrukken met een zalfje en veel geduld.
Binnenkort weer maar eens een photowalk of workshop doen......komt allemaal weer goed!

Ik ben eenzelfde blogger zoals ik vroeger een dagboekschrijfster was. Soms dagen achter elkaar en dan weer tijden niet. Nou ja, het is wat het is! Denkseltjes zijn er altijd wel maar ze zijn niet altijd opschrijfbaar.