Vandaag was "The day after". Dat klinkt als een katerige dag en dat was het dus ook. De dag na de crematie van mijn schoonvader, de dag dat we na een week logeren (bij schoonmoeder) weer naar huis gingen, de dag waar ik eigenlijk meer van had verwacht dan ie uiteindelijk bracht.
Het overlijden van een schoonvader, het samen regelen van een uitvaart, het regelen van allerhande bijkomende dingen en het omgaan met je eigen verdriet maar vooral dat van anderen gaat je niet in de koude kleren zitten. Dat besef je pas als je er midden in zit. En meer nog als het allemaal voorbij is. "The day after"
Moe ben ik, niet lichamelijk moe maar moe in mijn binnenkant. Moe in mijn hoofd, mijn hart, mijn buik overal moe. Verdrietig ook. Rustig verdrietig, zoet verdrietig maar soms ook paniek-verdrietig. Dankbaar en vredig ben ik ook, het was goed zoals het ging, het was tijd, het was mooi. Maar dat troost allemaal maar eventjes want Pa is weg en komt nooit meer terug. En dat is paniek-pijn-verdriet.
Vandaag dus naar weer naar huis, waar de draden liggen die we zo graag willen oppakken. Als we eenmaal thuis zijn kunnen we weer langzaam maar zeker over tot de orde van de dag. De waan van de wereld. Nou.................NIET dus! Het is en blijft The day After.
Kan de draden niet vinden, kan mijn ei niet kwijt weet niet hoe ik de orde van de dag weer tot mijn eigen (wan)orde kan maken.
Maar het gaat goed komen, iedereen zegt dat en iedereen zal het toch wel weten he. Want iedereen weet altijd alles en iedereen heeft altijd het juiste woord en iedereen heeft het al eens meegemaakt.
Nou, Iedereen kan wat mij betreft nog even wachten. Ik voel me nu niet OK, ik voel alsof ik onder een trekker heb gelegen. Het is The day after! En ik mis mijn schoonpapa!
