die stomme niet helpende "wat als" gedachten.

Over het algemeen gaat het aardig goed de laatste tijd. Weinig gepieker, weinig angstgedachten en ik hobbel gewoon lekker door het leven. Maar soms ineens slaat het toe. Lekker onverwacht, als een dief in de nacht.
Vandaag met de fotoclub van het werk een havenshoot in Rotterdam. Een groep van 24 mensen waarvan ik er 3 persoonlijke kende, de rest waren vreemden voor me.
Halverwege deze week begon het al, de zenuwen, de buikpijn, de twijfels, de neiging tot smoesjes verzinnen. Een hoofd vol met "NIET helpende"  gedachten. Oh ik heb er zo'n hekel aan maar gelukkig herken ik ze wel, maak ik ze met een paar mensen om me heen bespreekbaar en zet ik dapper door.

 Afgelopen nacht slecht geslapen (natuurlijk) en vanochtend met buikpijn in de auto gestapt. Als ik dan de straat uit rij denk ik nog, wat doe ik mezelf aan? Is het dit waard? En als ik dan op plaats van bestemming ben, de groep bij elkaar zie en we op stap gaan zakt het heel langzaam weg en kom ik meer en meer tot het moment waarop ik lekker ontspannen kan genieten en mezelf kan en durf te zijn.

En nu ik terugkijk op de dag van vandaag..........een heerlijke dag, prachtig weer, hele leuke mensen, veel gezien, veel (heel veel) foto's gemaakt....een dag waar (achteraf gezien) geen zorgen voor nodig waren. Als ik dit nu eens kan onthouden voor een volgende keer, zou ik dan, heel misschien.........

Welnee!! Ik ben wie ik ben en met alle trucjes en hulpmiddelen heb ik mijn angsten en gepieker redekijk onder controle maar soms steekt het de kop weer op.
Het is een soort van koortsuitslag ;-) Maanden blijft ie weg en ineens begint er een klein plekje te jeuken en voor je het weet heb je een blaar van hier tot aan de overkant. Het enige wat je dan kunt doen is het ondergaan en de symptomen wat onderdrukken met een zalfje en veel geduld.
Binnenkort weer maar eens een photowalk of workshop doen......komt allemaal weer goed!

Ik ben eenzelfde blogger zoals ik vroeger een dagboekschrijfster was. Soms dagen achter elkaar en dan weer tijden niet. Nou ja, het is wat het is! Denkseltjes zijn er altijd wel maar ze zijn niet altijd opschrijfbaar.