Afgelopen weekend spraken we een stel die voor de 2e keer (eerste keer was 10 jaar geleden) op Terschelling waren en ze vroegen ons om uit te leggen wat dat gevoel dan was, wat ons zo trok, wat ons zo raakte.
Het valt niet goed onder woorden te brengen, zelfs niet voor iemand die zo van woorden houdt :-)
Maar ineens viel mijn oog op een gedicht wat aan de muur hing van strandpaviljoen De Walvis.
Al lopend over het wad
verander ik langzaam in mijn omgeving
ziltig ruikt de lucht, zout proeft mijn huid
zand kriebelt zich een weg naar overal
mijn gedachten worden weggevoerd door de wind
zodat ik zweef tussen hemel en aarde
de rest is stilte en tevredenheid
Dat is het dus, dat is voor Terschelling voor mij. Stilte en tevredenheid, zweven tussen hemel en aarde. Het is gewoon altijd goed, er is ruimte, er is rust, er is leven, er is stilte. Je kunt er tussen de mensen zijn maar ook volledig alleen. Uren wandelen zonder een mens tegen te komen maar je ook lekker wentelen in de drukte van een gezellige kroeg. Het is gewoon wat het is, het is Terschelling.
Ik vind alle Waddeneilanden heel speciaal. Vooral om de ruimte, de rust, de stilte en als je wil is er ook leven in de brouwerij.
BeantwoordenVerwijderenVlieland is mijn Waddenfavoriet, op de voet gevolgd door Texel en Schiermonnikoog.
Schier in mijn favoriete eiland, lekker klein en alleen maar wandelen of fietsen! En soms als je heel goed luistert is het net of je iemand zachtjes hoort zingen in de verte...
BeantwoordenVerwijderen