Gister was het weer eens zover. Teveel prikkels de laatste tijd, teveel grote en kleine dingen die gebeuren, teveel dingen die gaan gebeuren en ik die daar ergens in rond dobber en probeer mijn hoofd boven water te houden. Ondertussen geef ik zo veel mogelijk mijn grenzen aan terwijl ik met alle macht probeer om niet te zeuren of te zaniken. Maar het is nu eenmaal zo dat ik van meer dingen "last" heb dan een ander...............kan het niet helpen!
Proberen om uit te leggen hoe ik me voel is soms echt onmogelijk.
Ik voel me alsof ik leef in een grote toverbal....niet wetende wat de volgende kleur zal zijn. Ik voel alsof ik lopende tegen het verkeer op de A2 inga. (5 baans).
Ik kan me voorstellen dat het voor een ander niet altijd te begrijpen is, ik kan me voorstellen dat het voor een ander soms zelfs lastig of irritant is. Maar geloof me....voor mij is het ook niet handig :)
Het enige wat ik kan doen om mezelf te beschermen is om eventjes lekker dicht bij mezelf te blijven, ik visualeer een schild om me heen en probeer mijn wereld te verkleinen tot een niveau van "lekker veilig". Als ik dan weer tot rust ben gekomen, mijn hoofd niet meer voelt als een zweefmolen in volle gang kom ik wel weer uit mijn schilletje en bemoei me weer met de wereld om me heen.
Als ik in mijn schilletje zit vraag dan niet of ik boos of humeurig ben, vraag me niet wat er aan de hand is, vraag me niet wat er mis is. Er is niets aan de hand.......ik moet gewoon even een soort van reboot.
Oud vuil verwijderen, tijdelijke bestanden opschonen, foutjes in het register herstellen en als het even kan een flink stuk geschiedenis wissen. Ik kom altijd weer terug......!
maandag 9 mei 2011
maandag 25 april 2011
keuzes maken en groter groeien..............
Het was warm vannacht! Warm op de slaapkamer en dan bemoeilijkt het slapen. Als je dan ook nog een boel dingen hebt om over na te denken valt het helemaal niet mee.
Dus hier zit ik dan, vers uit bed met een hoofd (en kapsel) alsof ik onder het bed heb gelegen in plaats van erin!
Maar och, ze zon schijnt, zijn nog heerlijk vrij vandaag en stappen straks op de fiets om eens even flink wat kilometers weg te trappen! Kunnen meteen alle muizenissen mijn hoofd uitwaaien!
Zoveel zorgen dan? Nee hoor, niet echt grote zorgen (gelukkig) maar gewoon wat getob. Meneer Zalm (mijn grote baas) had vlak voor de Pasen een mail naar al het personeel gestuurd waar niemand echt vrolijk van werd. Daarna de krantenberichten met de mededeling dat er toch weer veel (heel veel) mensen uitmoeten. En dat met alle ontwikkelingen die er op onze site aan de gang zijn, alles wat wel of juist niet aan het gebeuren is maakt me dat niet zo heel zeker van de toekomst. En ik weet heus wel dat er weinig zekerheden bestaan maar elke keer die spanning of ik wel of niet mag blijven begint me toch wel op de zenuwen te werken!
En er zijn vacatures op een andere afdeling en dan begint het ;-) Ga ik wel of niet solliciteren, wat zijn de plussen, wat zijn de minnen, wat is het "risico", hoeveel zekerheden heb ik daar, wat is daar de toekomst enz enz enz. En op 80% van mijn vragen weet niemand het antwoord......lekker dan !
Vandaag is het ook precies een half jaar geleden dat mijn schoonvader is overleden. Terugkijkend is dat halfjaar onwijs snel gegaan want het voelt als de dag van gister dat we hem langzaam weg zagen glijden in de eeuwige rust. Mooi maar verdrietig. Het intense afscheid voor zijn dood, de periode tot aan de uitvaart en de uitvaart zelf was een periode van twee weken......twee weken die zo intens waren en zoveel indruk hebben gemaakt dat we sindsdien nog steeds niet onszelf zijn (of juist wel). Er is zoveel veranderd!! Veranderd in de onderlinge verhoudingen met (schoon)moeder en (schoon)zus, veranderd in onszelf, in onze gedachten, onbevangenheid. Iedereen denkt toch dat zijn ouders het eeuwige leven hebben en als er dan ééntje wegvalt besef je pas dat ook de anderen niet eeuwig zullen blijven. En ik geniet van ze zoveel ik kan hoor, ik ben niet continu bang dat ik ze kwijt zal raken maar ergens in mijn achterhoofd en in mijn hartje zit toch wel meer angst dan een half jaar geleden. En dat hoort allemaal bij groter groeien, ouder worden. Niet tegen te houden, gewoon accepteren maar voor een denkertje als ikkie genoeg voer om een nachtje te woelen en te draaien!
Maar nu genoeg lopen tobben! Keuzes maken, knopen doorhakken en vooral genieten van het mooie weer!! Dit is NU dit is vandaag en vandaag is een mooie dag!
Dus hier zit ik dan, vers uit bed met een hoofd (en kapsel) alsof ik onder het bed heb gelegen in plaats van erin!
Maar och, ze zon schijnt, zijn nog heerlijk vrij vandaag en stappen straks op de fiets om eens even flink wat kilometers weg te trappen! Kunnen meteen alle muizenissen mijn hoofd uitwaaien!
Zoveel zorgen dan? Nee hoor, niet echt grote zorgen (gelukkig) maar gewoon wat getob. Meneer Zalm (mijn grote baas) had vlak voor de Pasen een mail naar al het personeel gestuurd waar niemand echt vrolijk van werd. Daarna de krantenberichten met de mededeling dat er toch weer veel (heel veel) mensen uitmoeten. En dat met alle ontwikkelingen die er op onze site aan de gang zijn, alles wat wel of juist niet aan het gebeuren is maakt me dat niet zo heel zeker van de toekomst. En ik weet heus wel dat er weinig zekerheden bestaan maar elke keer die spanning of ik wel of niet mag blijven begint me toch wel op de zenuwen te werken!
En er zijn vacatures op een andere afdeling en dan begint het ;-) Ga ik wel of niet solliciteren, wat zijn de plussen, wat zijn de minnen, wat is het "risico", hoeveel zekerheden heb ik daar, wat is daar de toekomst enz enz enz. En op 80% van mijn vragen weet niemand het antwoord......lekker dan !
Vandaag is het ook precies een half jaar geleden dat mijn schoonvader is overleden. Terugkijkend is dat halfjaar onwijs snel gegaan want het voelt als de dag van gister dat we hem langzaam weg zagen glijden in de eeuwige rust. Mooi maar verdrietig. Het intense afscheid voor zijn dood, de periode tot aan de uitvaart en de uitvaart zelf was een periode van twee weken......twee weken die zo intens waren en zoveel indruk hebben gemaakt dat we sindsdien nog steeds niet onszelf zijn (of juist wel). Er is zoveel veranderd!! Veranderd in de onderlinge verhoudingen met (schoon)moeder en (schoon)zus, veranderd in onszelf, in onze gedachten, onbevangenheid. Iedereen denkt toch dat zijn ouders het eeuwige leven hebben en als er dan ééntje wegvalt besef je pas dat ook de anderen niet eeuwig zullen blijven. En ik geniet van ze zoveel ik kan hoor, ik ben niet continu bang dat ik ze kwijt zal raken maar ergens in mijn achterhoofd en in mijn hartje zit toch wel meer angst dan een half jaar geleden. En dat hoort allemaal bij groter groeien, ouder worden. Niet tegen te houden, gewoon accepteren maar voor een denkertje als ikkie genoeg voer om een nachtje te woelen en te draaien!
Maar nu genoeg lopen tobben! Keuzes maken, knopen doorhakken en vooral genieten van het mooie weer!! Dit is NU dit is vandaag en vandaag is een mooie dag!
woensdag 2 maart 2011
korte lontjes......
Ben wel druk bezig met mijn andere blog (de afval blog) maar dat wil niet zeggen dat er geen dagelijkse denkseltjes meer zijn. Het denken staat tenslotte nooit stil!
Als ik veel calorieën zou verbranden met denken was ik al superdun!
Vandaag denk ik aan stemmen, geen probleem, keuze is al gemaakt. Vandaag denk ik aan de kapper, heeeeeeerlijk, ik wil daar elke week wel heen en vandaag denk ik de korte lontjes van de medemens.
Dat de lontjes kort zijn is al een poosje duidelijk maar dat mensen zo snel ontploffen en lelijk doen is best wel een nieuwe ontwikkeling waar ik merkbaar veel moeite mee heb.
Afgelopen week op mijn werk twee keer behoorlijk lelijk uitgescholden, niet door collega's maar door klanten die niet het antwoord kregen wat ze wilde horen maar die ik wel naar eer en geweten wilde helpen.
Het tweede scheldwoord wat ik kreeg was voor mij echt even een druppel.....ik zat met tranen in mijn ogen achter mijn bureau. Je doet je best en dan krijg je iets naar je hoofd (nare ziekte in combinatie met het oudste beroep van Nederland) en daarna is de klant weg..........opgehangen.
Klant is boos en ik ben van slag! Dat laatste is iets wat ik eigenlijk niet meer wil. Ik wil er geen last van hebben het eerste wil ik ook niet maar dat kan ik niet altijd voorkomen. Van mogen ze boos zijn hoor, terecht of onterecht boosheid is een emotie waar iedereen recht op heeft. Maar waarom is het zo moeilijk om dan toch beleefd te blijven? Waarom moet het zo persoonlijk worden door te schelden en te razen? Ik begrijp dat niet, wil dat ook niet begrijpen...........ben ik dan zo naïef?
Anderen (die er beter mee om kunnen gaan) zeggen, laat het van je afglijden, het is tegen het bedrijf en niet tegen jouw persoonlijk, drink maar wat en ga weer door. Het zegt meer over hem dan over jou...........
Maar is dat allemaal wel zo? Moeten we er zo mee omgaan? Moet ik het van me af laten glijden, er niks mee doen. Komt de ontploffende klant gewoon weg met zijn gedrag omdat hij nu eenmaal de klant is?
Waar ligt die grens en wie legt die grens?
Vorige week zijn mijn ouders en nog een stel (van zekere leeftijd) notabene voor de deur van de kerk uitgescholden door een vrouw die vond dat ze "de bejaarden" niet bekwaam waren om de weg op te gaan, het verkeer ophielden, gevaarlijk waren en het niet waard waren om in de kerk te gaan zitten.
Daarna zat te scheldende, tierende mevrouw met een (schijn)heilig hoofd ook gewoon in de kerk......
Het is steeds normaler blijkbaar om te razen en te schelden en daarna gewoon door te gaan met je eigen dingen. Nou, bekijk het allemaal maar ik vind het niet normaal. Wil er niet aan wennen, kan er niet aan wennen en zal het ook nooit van me af kunnen laten glijden.
Ik wil er geen last van hebben maar ik heb het wel!
Als ik veel calorieën zou verbranden met denken was ik al superdun!
Vandaag denk ik aan stemmen, geen probleem, keuze is al gemaakt. Vandaag denk ik aan de kapper, heeeeeeerlijk, ik wil daar elke week wel heen en vandaag denk ik de korte lontjes van de medemens.
Dat de lontjes kort zijn is al een poosje duidelijk maar dat mensen zo snel ontploffen en lelijk doen is best wel een nieuwe ontwikkeling waar ik merkbaar veel moeite mee heb.
Afgelopen week op mijn werk twee keer behoorlijk lelijk uitgescholden, niet door collega's maar door klanten die niet het antwoord kregen wat ze wilde horen maar die ik wel naar eer en geweten wilde helpen.
Het tweede scheldwoord wat ik kreeg was voor mij echt even een druppel.....ik zat met tranen in mijn ogen achter mijn bureau. Je doet je best en dan krijg je iets naar je hoofd (nare ziekte in combinatie met het oudste beroep van Nederland) en daarna is de klant weg..........opgehangen.
Klant is boos en ik ben van slag! Dat laatste is iets wat ik eigenlijk niet meer wil. Ik wil er geen last van hebben het eerste wil ik ook niet maar dat kan ik niet altijd voorkomen. Van mogen ze boos zijn hoor, terecht of onterecht boosheid is een emotie waar iedereen recht op heeft. Maar waarom is het zo moeilijk om dan toch beleefd te blijven? Waarom moet het zo persoonlijk worden door te schelden en te razen? Ik begrijp dat niet, wil dat ook niet begrijpen...........ben ik dan zo naïef?
Anderen (die er beter mee om kunnen gaan) zeggen, laat het van je afglijden, het is tegen het bedrijf en niet tegen jouw persoonlijk, drink maar wat en ga weer door. Het zegt meer over hem dan over jou...........
Maar is dat allemaal wel zo? Moeten we er zo mee omgaan? Moet ik het van me af laten glijden, er niks mee doen. Komt de ontploffende klant gewoon weg met zijn gedrag omdat hij nu eenmaal de klant is?
Waar ligt die grens en wie legt die grens?
Vorige week zijn mijn ouders en nog een stel (van zekere leeftijd) notabene voor de deur van de kerk uitgescholden door een vrouw die vond dat ze "de bejaarden" niet bekwaam waren om de weg op te gaan, het verkeer ophielden, gevaarlijk waren en het niet waard waren om in de kerk te gaan zitten.
Daarna zat te scheldende, tierende mevrouw met een (schijn)heilig hoofd ook gewoon in de kerk......
Het is steeds normaler blijkbaar om te razen en te schelden en daarna gewoon door te gaan met je eigen dingen. Nou, bekijk het allemaal maar ik vind het niet normaal. Wil er niet aan wennen, kan er niet aan wennen en zal het ook nooit van me af kunnen laten glijden.
Ik wil er geen last van hebben maar ik heb het wel!
vrijdag 11 februari 2011
nooit zonder denkseltjes
Een paar dagen geleden werd ik er door iemand op gewezen dat ik al een poosje niets geschreven had hier. Ik gaf aan wat inspiratieloos te zijn. Oh ja? Geen dagelijkse denkseltjes meer?
Hmm. natuurlijk wel! Dat heufd van mij zit vol met denkseltjes, denkseltjes die alle kanten uit gaan momenteel. Best een pittige periode op het werk met veel studiemomenten, veel nieuwe dingen. Geweldig leuk allemaal maar het kost wel energie voordat het ook energie gaat opleveren. Daarna het na-wee gevoel van de feestdagen zo kort op het overlijden van mijn schoonvader. De wereld draait door, alles gaat weer zijn gewone goddelijke gang maar ik wil zo graag soms nog even stoppen en stilstaan bij alles wat er gebeurd is. Maar als ik stil ga staan ben ik weer bang dat ik achterop raak en probeer dan maar eens (met die korte pootjes van mij) de boel weer bij te benen.
En tussen al die dingen door gebeuren en veel leuke dingen. Mijn grote zus werd 50. En dat gaf toch wel iets bijzonders. Ik heb maar één zus en dat is dan ook nog eens een hele lieve fijne zus. Zo eentje die er gewoon altijd is. En al nadenkende (want dat kan ik als geen ander) kwam ik dan toch tot de conclusie dat als de band met je zus goed is, een zus het dichtst bij de onvoorwaardelijke liefde komt die je ook van je moeder krijgt.
En dan gaan de denkseltjes weer terug en weer verder. De vakanties zijn weer geboekt, voor het eerst sinds 2008 weer naar Frankrijk. Erg leuk, heel veel zin in. Maar het is ook wel weer spannend. De vorige vakantie naar Frankrijk eindigde binnen 24 uur omdat mijn denkhoofd in paniek raakte en verkeerde (niet helpende) gedachten aan het rondpompen was. Paniek aanval veroorzaakt door een angst en piekerstoornis. Ah...dat verklaart een boel, doe maar een pilletje!! Nou nee dus, boel therapie, veel praten, beetje pilletje en verder proberen om er mee om te gaan. En over het algemeen gaat dat goed.......over het grote geheel. Maar soms, heel soms dan komt er een spookje in mijn denkheufd om weer eens wat niet-helpende gedachten te plaatsen, om mij eens even te testen en te triggeren. En dan moet ik verdomd goed opletten om niet in oude gewoontes te vervallen.
Maar nu gaat dit denkhoofd een weekend-tas inpakken! Morgen met lief een dagje naar Deventer, overnachting in Beekbergen en dan zondag een heerlijke dag naar de Hoge Veluwe.
Ik ga er gewoon vanuit dat het mooi droog weer zal zijn en zo niet.....dat bedenkt het hoofd dan wel ter plekke!
Hmm. natuurlijk wel! Dat heufd van mij zit vol met denkseltjes, denkseltjes die alle kanten uit gaan momenteel. Best een pittige periode op het werk met veel studiemomenten, veel nieuwe dingen. Geweldig leuk allemaal maar het kost wel energie voordat het ook energie gaat opleveren. Daarna het na-wee gevoel van de feestdagen zo kort op het overlijden van mijn schoonvader. De wereld draait door, alles gaat weer zijn gewone goddelijke gang maar ik wil zo graag soms nog even stoppen en stilstaan bij alles wat er gebeurd is. Maar als ik stil ga staan ben ik weer bang dat ik achterop raak en probeer dan maar eens (met die korte pootjes van mij) de boel weer bij te benen.
En tussen al die dingen door gebeuren en veel leuke dingen. Mijn grote zus werd 50. En dat gaf toch wel iets bijzonders. Ik heb maar één zus en dat is dan ook nog eens een hele lieve fijne zus. Zo eentje die er gewoon altijd is. En al nadenkende (want dat kan ik als geen ander) kwam ik dan toch tot de conclusie dat als de band met je zus goed is, een zus het dichtst bij de onvoorwaardelijke liefde komt die je ook van je moeder krijgt.
En dan gaan de denkseltjes weer terug en weer verder. De vakanties zijn weer geboekt, voor het eerst sinds 2008 weer naar Frankrijk. Erg leuk, heel veel zin in. Maar het is ook wel weer spannend. De vorige vakantie naar Frankrijk eindigde binnen 24 uur omdat mijn denkhoofd in paniek raakte en verkeerde (niet helpende) gedachten aan het rondpompen was. Paniek aanval veroorzaakt door een angst en piekerstoornis. Ah...dat verklaart een boel, doe maar een pilletje!! Nou nee dus, boel therapie, veel praten, beetje pilletje en verder proberen om er mee om te gaan. En over het algemeen gaat dat goed.......over het grote geheel. Maar soms, heel soms dan komt er een spookje in mijn denkheufd om weer eens wat niet-helpende gedachten te plaatsen, om mij eens even te testen en te triggeren. En dan moet ik verdomd goed opletten om niet in oude gewoontes te vervallen.
Maar nu gaat dit denkhoofd een weekend-tas inpakken! Morgen met lief een dagje naar Deventer, overnachting in Beekbergen en dan zondag een heerlijke dag naar de Hoge Veluwe.
Ik ga er gewoon vanuit dat het mooi droog weer zal zijn en zo niet.....dat bedenkt het hoofd dan wel ter plekke!
zondag 2 januari 2011
een tijdje niks- tijd wil ik wel
Het oude jaar is weer voorbij, direct gevolgd door een nieuw jaar. En daar zit nu voor mij even de "last". Aan het einde van een jaar is iedereen zo druk met alles regelen voor het kerstfeest en de jaarwisseling. Druk met boodschappen doen, druk met huizen versieren en schoonmaken, druk met jaarafsluitingen op het werk. Druk met veel dus. Daardoor kom ik er niet aan toe om mijn eigen jaar af te sluiten, om voor mezelf even de dingen van het afgelopen jaar op een rijtje te zetten en mezelf eens rustig voor te bereiden op een nieuw jaar.
Wat ging er goed, wat ging er minder goed. Wat wil ik zo houden, wat wil ik anders. Wat ga ik houden, wat ga ik wegdoen en zo heb ik nog veel meer vragen. Ik wil dan ook rustig nadenken over het nieuwe te beginnen jaar, wat gaat het me brengen, wat wil ik gaan doen, wat wil bereiken en weer zo veel meer vragen.
Maar voor die gedachten is geen tijd, want de boel moet orde, het diner moet worden klaargemaakt, de boom moet in huis, de lichtjes all over the place, nieuwe kleren, kadootjes, winkelen, boodschappen, werken, griepje tussendoor.
En dan ineens is het 00:00 uur. We heffen ons glas, wensen elkaar zo veel moois, we zoenen, we huilen, we lachen, we kloppen elkaar op de schouders we knuffelen dat het een lieve lust is en 2010 is voorbij en 2011 is begonnen.
Ik zou zo graag een weekje NIETS willen. Tussen 31 december en 1 januari een weekje datumloos door het leven. Iedereen even wat tijd om terug te keren naar zichzelf en de basis en dan fris en vol zin beginnen aan het nieuwe jaar.
Het is 2 januari en ik ben nog niet helemaal klaar met gebeurtenissen uit 2010 en er gebeuren al weer 2011 dingen. Ik zal dus de eerste 2 weken van het nieuwe jaar maar gaan gebruiken als mijn eigen niks-tijd. Gewoon mijn werk doen, mijn dagelijkse dingen maar tussendoor op momenten van stilte en rust voor mezelf toch eens even de balans opmaken.
Gelukkig nieuwjaar!!
Wat ging er goed, wat ging er minder goed. Wat wil ik zo houden, wat wil ik anders. Wat ga ik houden, wat ga ik wegdoen en zo heb ik nog veel meer vragen. Ik wil dan ook rustig nadenken over het nieuwe te beginnen jaar, wat gaat het me brengen, wat wil ik gaan doen, wat wil bereiken en weer zo veel meer vragen.
Maar voor die gedachten is geen tijd, want de boel moet orde, het diner moet worden klaargemaakt, de boom moet in huis, de lichtjes all over the place, nieuwe kleren, kadootjes, winkelen, boodschappen, werken, griepje tussendoor.
En dan ineens is het 00:00 uur. We heffen ons glas, wensen elkaar zo veel moois, we zoenen, we huilen, we lachen, we kloppen elkaar op de schouders we knuffelen dat het een lieve lust is en 2010 is voorbij en 2011 is begonnen.
Ik zou zo graag een weekje NIETS willen. Tussen 31 december en 1 januari een weekje datumloos door het leven. Iedereen even wat tijd om terug te keren naar zichzelf en de basis en dan fris en vol zin beginnen aan het nieuwe jaar.
Het is 2 januari en ik ben nog niet helemaal klaar met gebeurtenissen uit 2010 en er gebeuren al weer 2011 dingen. Ik zal dus de eerste 2 weken van het nieuwe jaar maar gaan gebruiken als mijn eigen niks-tijd. Gewoon mijn werk doen, mijn dagelijkse dingen maar tussendoor op momenten van stilte en rust voor mezelf toch eens even de balans opmaken.
Gelukkig nieuwjaar!!
zaterdag 11 december 2010
PVA Kerstmis
Nah, qua blog schrijven ben ik net zo ontrouw als vroeger in het schrijven van mijn dagboek. Maar och, ik heb niemand met regelmaat een nieuw verhaal beloofd dus ik ben vooral ontrouw aan de uitvoering van mijn eigen plan. En dat is nou eenmaal het verhaal van mijn leven dus ik lig er lekker niet wakker van.
Plannen maken kan ik als de beste, er is vast niemand die beter is in het bedenken overdenken herbedenken van plannen. Alles wat er moet gebeuren giet ik in een strak plan. Het liefst noem ik dat een PVA (plan van aanpak) en dan koppelen aan de gebeurtenis. Mijn computer stond vol met oude PVA's. PVA verjaardag, PVA weekendje weg, PVA huishouden, PVA vakantie, PVA administratie enz enz enz. Gister heb ze allemaal weggemikt. Eerst even doorgenomen en als ik dan kijk hoe geweldig mooi en strak en SMART deze plannen waren ben ik echt een beetje trots. Maar als ik denk aan de uitvoering, hoe die als altijd jammerlijk mislukt om wat voor reden dan ook dan vraag ik me in alle ernst af waarom ik toch altijd van die plannen maak. Het loopt nooit volgens plan, er staat altijd teveel op het plan en ik hou nooit rekening met onverwachte gebeurtenissen of "geen-zin" momenten.
Waar ik niet goed in ben is, leren uit het verleden :-) Dus voor de komende kertsdagen ligt er al weer een strak PVA Kerst klaar. Wat we gaan eten, met wie en wanneer, wat moet er nog in huis gebeuren, wat moet er aan boodschappen komen, wie gaat dat wanneer halen enz enz. En daar tussendoor staan dan de klussen die moeten gebeuren (althans die ik graag gebeurd zou zien......). Zolder en schuur opruimen staat er ook op. Ik wil mijn huis aan kant met kerst. Lief vraagt zich af of de gasten op zolder moeten eten.
Dus zolder opruimen streep ik door en zet ik er later toch weer bij want stel je voor dat ik ergens tijd over heb in mijn strakke PVA dan kan ik best nog even snel.........die zolder.
Maar goed, het PVA ligt klaar en volgens mijn PVA ga ik nu douchen en mezelf mooi maken want we gaan eten met vrienden.
Plannen maken kan ik als de beste, er is vast niemand die beter is in het bedenken overdenken herbedenken van plannen. Alles wat er moet gebeuren giet ik in een strak plan. Het liefst noem ik dat een PVA (plan van aanpak) en dan koppelen aan de gebeurtenis. Mijn computer stond vol met oude PVA's. PVA verjaardag, PVA weekendje weg, PVA huishouden, PVA vakantie, PVA administratie enz enz enz. Gister heb ze allemaal weggemikt. Eerst even doorgenomen en als ik dan kijk hoe geweldig mooi en strak en SMART deze plannen waren ben ik echt een beetje trots. Maar als ik denk aan de uitvoering, hoe die als altijd jammerlijk mislukt om wat voor reden dan ook dan vraag ik me in alle ernst af waarom ik toch altijd van die plannen maak. Het loopt nooit volgens plan, er staat altijd teveel op het plan en ik hou nooit rekening met onverwachte gebeurtenissen of "geen-zin" momenten.
Waar ik niet goed in ben is, leren uit het verleden :-) Dus voor de komende kertsdagen ligt er al weer een strak PVA Kerst klaar. Wat we gaan eten, met wie en wanneer, wat moet er nog in huis gebeuren, wat moet er aan boodschappen komen, wie gaat dat wanneer halen enz enz. En daar tussendoor staan dan de klussen die moeten gebeuren (althans die ik graag gebeurd zou zien......). Zolder en schuur opruimen staat er ook op. Ik wil mijn huis aan kant met kerst. Lief vraagt zich af of de gasten op zolder moeten eten.
Dus zolder opruimen streep ik door en zet ik er later toch weer bij want stel je voor dat ik ergens tijd over heb in mijn strakke PVA dan kan ik best nog even snel.........die zolder.
Maar goed, het PVA ligt klaar en volgens mijn PVA ga ik nu douchen en mezelf mooi maken want we gaan eten met vrienden.
woensdag 17 november 2010
Wat is dat toch met Terschelling
Ik ben dol op Terschelling. Heb continu een stil verlangen naar het eiland, continu een gevoel van zoete heimwee. Minstens één keer per jaar ga ik erheen maar als het even kan vaker. Het is nooit teveel nooit te vaak en zeker nooit saai of gewoon. Het is altijd goed, altijd bijzonder altijd fijn.
Afgelopen weekend spraken we een stel die voor de 2e keer (eerste keer was 10 jaar geleden) op Terschelling waren en ze vroegen ons om uit te leggen wat dat gevoel dan was, wat ons zo trok, wat ons zo raakte.
Het valt niet goed onder woorden te brengen, zelfs niet voor iemand die zo van woorden houdt :-)
Maar ineens viel mijn oog op een gedicht wat aan de muur hing van strandpaviljoen De Walvis.
Afgelopen weekend spraken we een stel die voor de 2e keer (eerste keer was 10 jaar geleden) op Terschelling waren en ze vroegen ons om uit te leggen wat dat gevoel dan was, wat ons zo trok, wat ons zo raakte.
Het valt niet goed onder woorden te brengen, zelfs niet voor iemand die zo van woorden houdt :-)
Maar ineens viel mijn oog op een gedicht wat aan de muur hing van strandpaviljoen De Walvis.
Al lopend over het wad
verander ik langzaam in mijn omgeving
ziltig ruikt de lucht, zout proeft mijn huid
zand kriebelt zich een weg naar overal
mijn gedachten worden weggevoerd door de wind
zodat ik zweef tussen hemel en aarde
de rest is stilte en tevredenheid
Dat is het dus, dat is voor Terschelling voor mij. Stilte en tevredenheid, zweven tussen hemel en aarde. Het is gewoon altijd goed, er is ruimte, er is rust, er is leven, er is stilte. Je kunt er tussen de mensen zijn maar ook volledig alleen. Uren wandelen zonder een mens tegen te komen maar je ook lekker wentelen in de drukte van een gezellige kroeg. Het is gewoon wat het is, het is Terschelling.
Abonneren op:
Posts (Atom)